Ondanks de hagelbui van die ochtend, en een temperatuurtje van 6 graden, was de harde kern van vandaag op tijd op de club. Frank en Klaartje met een prachtig zeeblauw exemplaar van hun Open Canoe Factory, Johan en Pepijn (licht geblesseerd) namen een Rooise Rode, Mark, Wim, Tijmen, Jolanda in hun eigen boten en nog 2 clubwildwaterkayaks werden ingeladen voor Denise en… een nog onbekende Fontys Sportstudent.

In Swalmen aangekomen werden we opgewacht door 3 al wat oudere Batavieren uit Nijmegen. Tot verrassing van Wim (die nog gevraagd had of ze wildwater boten hadden) met 2 zeer lange zeekajaks en 1 Stip Yak. En Jorg, de sportstudent, die een leiderschapsopdracht voorbereid had maar dat vergeten was te communiceren naar Wim, zijn doelgroep niet wist…en op ons onbedoeld grappig overkwam met zijn beginnersinstructie (heb je je zwemvest wel aan…). Goed leermoment, verder een hele aardige jongen. De kronkelende rivier op: de zon brak door, en de natuur was werkelijk betoverend! Maar elke magie komt met een prijs: binnen 10 minuten doemde de 1e hindernis al op: overdwars liggende bomen. Ik ging als groentje meteen de mist in: we moesten er helemaal rechts omheen, maar ik liet mijn boot er parallel tegenaan drijven. Heb alleen nog geleerd naar de hindernis toe te hangen, maar wat als die ineens op ooghoogte komt… dus ik sloeg in een (verkeerde) reflex mijn arm om de boom en HUP: mijn boot ging er onderdoor, op zijn kant. Sloeg meteen ook 2e arm om de boom, peddel weg, en daar hing ik: helemaal droog nog, maar wat nu? Hmmm… had ik nou maar meer dan 1 les eskimoteren gehad-en een lichtere boot! Maar Mark peddelde al om me heen om te zien of hij mijn boot recht kon zetten, want die werd zwaar aan mijn heupen want het stroomde nogal daar. Hield het niet lang: voelde met mijn rechterarm hoe diep het was onder me: diep genoeg zonder takken of stenen. Dan toch maar met mijn hoofd en schouder door het water onder de boom door.. en voor het eerst uit mijn boot. Jammer dan: en terwijl ik mijn boot op de kant trok om hem leeg te maken, zag ik dat ik niet de eerste was die het water gekust had. Achter me was een Batavier ook om gegaan. Ach daar leren we het beste van: met FRISSE moed weer verder!

Maar binnen 5 minuten kwamen er weer takken. Bomen. Dubbele bomen. Zijn er wel 15 tegengekomen, waar we met de nodige creativiteit op, onder of overheen moesten. Een cursus limbodansen was er niets bij! Water stond een meter hoger dan vorig jaar, dus ook oppassen voor ijzeren paaltjes en prikkeldraad onder water. Onder bruggen was het plat voor-of achterover liggen. De laatste brug stond zelfs zover onder water, dan we er overheen gingen, in plaats van onderdoor! Voor onze groep wel een uitdaging, maar de Batavieren kwamen ECHT in de problemen. Gewend aan lange rechte stukken varen, nog nooit onderweg hun boot uit gemoeten (en weer in) volgens mij, en het opgeklapte roer van de zeekajak bleef vaak hangen in de braamstruiken, lage takken en brandnetels aan de oever.

Eén keer ging het bijna GOED mis: op een plek waar we weer even moesten “klunen”, was bijna iedereen op de kant, behalve Wim en 2 Batavieren, die ook overdwars tegen de boom aanlagen waar we niet over of onderdoor konden. Lagen te wachten tot iemand ze hielp uitstappen… tot ik Wim (die net zijn spatzeil los had en al bijna met 1 been op de oever stond), hard hoor vloeken en ineens het water in zie springen, richting de ineens op zijn kop, verdacht stilliggende rode zeekajak van de oudste Batavier! Klem tussen 3 bomen… Maar net voordat Wim erbij was, stond Mark al in het water en trok de naar adem happende man net op tijd omhoog.

Op het eerstvolgende grasland geluncht in de zon, en hem droge kleding aan laten doen. Maar de uitdagingen waren nog niet voorbij: Mark deed zijn best om voorop zoveel mogelijk takken te verwijderen, zodat iedereen er steeds door kon. Slierten van (braam)struiken pakten ook soms je peddel vast en trokken je bijna om als je niet oppaste. Wim ging een paar keer in het water staan om de lange boten onder bomen door te helpen, maar ook op voor ons onverklaarbare stukken, gingen ze keer op keer om. Veel wachten op elkaar dus, en dat maakte het koud… Allen Tijmen, Jolanda en Jorg waren niet nat, maar ook aan de handen was het koud.

Toen we in het dorp kwamen, gaven 2 Batavieren het op. Helemaal koud en stijf hebben ze daar gewacht tot wij terug waren. En maar goed ook, want er kwamen nog veel meer natuurlijke hindernissen. Nu ging het wat vlotter, want binnen 3 minuten kunnen de meeste van ons de kant op, en weer in hun boot zitten. Ook de ervaren Canadees-vaarders. Op een gegeven moment demonstreerde Mark, hoe je ook met een „roll-over” over een boom heen kunt komen. Wim ging de uitdaging aan… en met een beetje hulp van Mark, onder luid applaus van ons, lukte het hem ook ! Jorg nam een aanloop, en showde een jump-over. Jolanda stond nog niet op de kant, dus we begonnen haar flink aan te moedigen om ook een aanloop te nemen… en zij kwam perfect in balans, steigerend boven op de boom te liggen. Wim trok haar erover heen: Kicken! Helaas werd het ook nog eens kopje onder voor mij, door laag hangende takken waar ik dacht voorover, zijlings onderdoor te kunnen. Maar bleef hangen met mijn rug, ging om, was er zo uit maar kwam blijkbaar met mijn hoofd onder het gat in mijn boot terecht. Want ik voelde mijn helm links en rechts tegen iets aan tikken, kwam niet boven… en had toen pas het benul om de boot met 2 handen vast te pakken en opzij te schuiven. Was niet in paniek, maar k-k-k-koud nu, met mijn hoofd helemaal onder, ook mijn haren nat… Daar baalde ik wel van, want daar verlies je de meeste warmte door. De laatste der Batavieren in de StipYak ging ook nog eens kopje onder, maar die kon op twee grote wateroppervlaktes tussen de laatste weilanden door weer even wat meters maken. Wat voor ons een zwaar toetje was, na zeker 5 uur op het water… Net voor zonsondergang waren we terug.

K-k-k-klappertandend en b-b-bibberend kleedde iedereen zich om bij de auto’s. Tijmen en ik kregen onze ritsen niet eens meer los, door onze verstijfde handen. Lang leve Wims camper, om weer in bij te komen! Nadat we de 2 gestrande Batavieren opgepikt hadden, wist hij ook nog een gezellig cafeeke. Na warme thee, chocomel en bier voor de mannen zette de hartelijke, zeer gastvrije waardin, DIRECT haar man1) in de keuken aan het werk zette, om voor ons Erwtensoep te maken. O, wat is dat dan lekker… Volgende week weer :-)? Vond het NATUURBELEVENIS maal 10!