Des zaterdags thuis vroeg aangereden, en toch maar in één dag de hele trip gemaakt. Dus meteen kanoën zondag! Tonny, Laura, Emiel (ja ja!), Marja, Wim en de hondjes waren er al een dagje eerder en hebben de rivier de Allier alvast verkend. Zowel te voet (goeie route hè Laura en Marja!) Lekker veel water, VET HOOG, de week ervoor is goed nat geweest! 3 kajaks van de camping af naar Lavoûte Chilhac gepeddeld. De eerste echt WW ervaring voor Emiel, en volgens mij heeft hij het zeer goed doorstaan. Dit leidde ik af uit die steeds op zijn gezicht geplakt zittende ‘Big Smile’! Geen omkieper festiviteiten dus. Daarnaast heeft hij ook meteen (na deels van huis naar Frankrijk te zijn gereden) de ritjes van en naar het in-uitstappunt voor zijn rekening genomen. Vet! En meteen een super ervaring nadat je je rijbewijs hebt gehaald. Is nogal wat anders dan het platte Nederland! Zondags hetzelfde stuk nog eens gevaren, 2 kajaks, nu met de raft erbij. EN wie zat daar dan weer in…? Onze aller Laura en ik, zoals ieder al wel gewend is, maar we hadden 2 gastvaarders: Wim en (jawel!) nieuweling ‘dappere’ Sien! Door Emiel weer veilig naar het beginpunt gereden is nu de vraag: komen we in de kajaks en raft ook veilig weer beneden? Wat een golven, kei vet! Zelfs met de raft, en ook al is het water sinds de vorige dag alweer een flink stuk gezakt. We zwierden over de golven, totdat we overmoedig aan de zwier gingen en de meiden eruit werden gezwierd…! Sien werd helemaal over Laura heen getorpedeerd! Ze vond het nog leuk ook! Zag er echt wel VET uit! Ik heb in ieder geval flink gelachen in het water liggende! Gewoon in een stroomversnelling, zonder obstakels, dus we dreven gewoon rustig wat mee naar beneden totdat we weer gevieren in de raft zaten. Ieder over de eerste schrik heen, we kunnen er weer voor gaan! (Wij verdenken Wim ervan in die versnelling de raft een flinke ‘schwung’ te hebben gegeven(!) Gelukkig was het stralend weer, dus we waren zo weer droog. Emiel deed dit nu voor de 2e keer en zag er als een doorgewinterde kanoer uit. Alsof het niets is! Weer vrij snel thuis en in de korte broek uit de wind heerlijk in de zon genieten van een kopje koffie/thee of een pilsje. Wat een dagje! Ook ’s avonds konden we nog heerlijk buiten zitten, fikkie aan (genoeg sprokkelhout te vinden!) met natuurlijk weinig rook (ja ja, ‘t kan echt hoor!). Houtjes fijn hakken, nieuwe zaag, dus afkorten van hout was ook al geen probleem! Na een frisse nacht relaxed opgestaan (toen nog wel, hè Wim) ontbeten en Emiel weer blij gemaakt met een ritje naar Prades. Vanaf hier weer een nieuwe ervaring voor zowel Emiel als voor Sien als voor Wim (een wat pijnlijkere…). Weer 2 kajaks en een raft. Water weer een stuk gezakt, maar dit stuk blijft zeker nog hoger qua waterstand dan wanneer je het in de zomer varen gaat..! De eerste bocht mooi ingevaren, we zijn weer goed ingeolied. Ook Emiel golft er op los: hoog-laag-hoog-laag-Big Smile… En daar is ie dan: de smalle doorvaart tussen de stenen! “Vaar er maar omheen Wim, we redden het niet met de raft, we zijn al te dichtbij om nog zover te draaien…” “jawel da lukt wel…” ‘nou hop hop hop dan!”, en voor we het wisten……….BOF! tegen de steen, die erachter nog veel groter is dan we van voren zagen, en FLIP! Deze keer werden Wim en ik er harder uitgeslingerd en belandden voorbij de steen in de stroming van het achterliggend keerwater. Sien en Laura werden net na het hoogste punt van de steen op een lager liggend deel geplopt. Het raft – Baf- tegen de steen geplakt. Wim en ik konden terug naar de steen zwemmen en met zijn drieën hebben we het raft weer achter de steen kunnen trekken en zijn we weer rustig ingestapt. Wim zag er wel een beetje pipsjes uit, hij had een flinke klap op zijn borst gehad. Ben ik erop gevallen voordat we het water in schoten? Het ging te snel om het precies te kunnen nagaan, maar dat moet het haast geweest zijn. Overigens zag Emiel dit alles aan en ging gewoon de goede kant van de steen langs, in zijn geval! Goed gedaan! Rustig aan verder gevaren, nog erg leuk versnellingen gevaren. En dan bijna op het einde: wat een gat aan het eind van de goot bij ‘Ile d’amour’! We zagen eerst Tonny gaan, daarna Emiel, en toen we onder niemand meer zagen hebben wij de peddels erin gezet en zijn de goot en het gat in gedoken. Voorin moet dit nog machtiger en dieper zijn geweest dan achterin….de golven die ze over zich heen kregen logen er niet om! Wel KEI VET! Goed beneden aangekomen zagen we gelukkig beide heren rechtop in hun kanootje zitten, ze hadden het ook gered. Maar wat bleek: Emiel was er onderaan KEI OP ZIJN KOP gegaan. Maar….: “ach, ik dacht ik eskimoteer gewoon, en na de tweede keer zat ik weer recht”, zei Emiel. Nou, geweldig gewoon! Het is daar onder niet het rustigste water om in te eskimoteren, enne, hoelang kanoot Emiel nou eigenijk! Super actie Emiel! Alweer bijtijds terug, Emiel mag de auto weer gaan halen (vet!) en wij gaan met het mooie weer opnieuw even lekker genieten op de camping. Ook fijn voor de niet-kanoërs, dat heerlijke weer! Wim heeft het er zichtbaar erg moeilijk mee, hij zucht en steunt…! Dit was, blijkt achteraf, meteen ook de laatste tocht voor hem deze week. Sund! Ook weer een heerlijk vuurtje in de frisse avond (alweer zonder rook) met veel gezellige klets. Volgende dag even zonder de kano’s heerlijk gewandeld, ijs gegeten, koffie gedronken, genintendoot, gebald, gelezen en gepuzzeld. Woensdag weer ingestapt: 1 kajak en de raft (het lijkt wel het versje van ’10 kleine negertjes’!). Emiel had de plek van Wim ingenomen, en na wat instructies zijn we vervolgens de hele rivier keurig afgevaren! Gewoon langs DE STEEN af ipv ertussendoor, dat ging wat beter. Ook goed voor ons beider vertrouwen (Laura en ik) om met 2 onervaren mensen een stuk rivier af te varen. Gelukkig voer Tonny ook mee! Weer terug op de camping blijkt dat de bejaardenbond dit jaar deze camping heeft uitgekozen tot standplek voor Hemelvaart, de camperclub ook en de 4wheel-driveclub ook! Een drukt van jewelste dus: weg prive toiletgebouw… En wat staan die lui vroeg op zeg!

Eigenlijk was het de bedoeling evt de kloof nog te varen, maar dat durfden Laura en ik niet aan zonder al die eerdere begeleiding… Bovendien was het de dagen na deze niet meer zo lekker, zieken in de tent (Nappy/Tonny/teveel wortels???) en is het varen niet meer aan de orde geweest. Zaterdag zijn we allen weer huiswaarts gegaan, in 1 of 2 dagen terug. Nog even mooie camping gepikt (Ervy le chatel, net voor Troyes), met stralend weer op het einde van de dag. Hier heeft het wel echt veel geregend, alles is hier nog overstroomd…

Weer een nieuwe WW ervaring voor een aantal van ons op divers gebied. Nieuwe enthousiastelingen gegarandeerd geboren deze week, niet Sien en Emiel? Heerlijk weekje, en natuurlijk niet te vergeten niet in de laatste plaats door een bezoekje aan ons aller Pinocchio in het dorp zelf! (enne: de 2e keer hebben we eindelijk eens boven gezeten! Heeeel anders…!)