Enkele dagen geleden was mijn baasje en zijn bazin met de caravan bezig en voelde ik aan dat er weer iets stond te gebeuren. Ook al ben ik dik 15, niet dik maar op weg naar 16, ooit had ik drie felle kleuren: wit, zwart en bruin zoals ik, als Jack Russell hoor te zijn, het grijze haar begint welig te groeien. Ook al blaf ik het zelf, eigenlijk blaf ik alleen als mijn baasje met de stofzuiger bezig is, ik mag er nog steeds zijn. Ik zie dan wel niets meer en mijn oren, horen bijna niet meer, met mijn neus is niets mis. Als je me dan ook tegenkomt hoef je niet domweg gaan staan lokken met een slijmerig mooi praatje en hoeft ook geen leuke handgebaren te maken: ik zie je niet en hoor je niet. Als je denkt: het is een Jack Russell: een terrier en die zijn eigenwijs, dan heb je het mis.Mijn ogen en oren zijn qua leeftijd helemaal normaal. De meeste honden maken het niet zo lang.

Vandaag 18 oktober sta ik om 0800uur op in de Kip op de camping en schud me in het gelid met kennelijk een gerinkel van mijn riem en alles wat daaraan hangt. Mijn baas staat meteen op want hij weet dat mijn blaasspieren op maximale spanning staan en ik zo snel mogelijk wil ontspannen cq. pissehh. Omdat zij een tijd terug mijn ballen ongevraagd hebben laten weghalen vanwege het vermoeden van een kankergezwel ( zeggen ze) is mijn gedrag veranderd. Als ik mot pissehh dan doe ik dat tegenwoordig zo snel mogelijk en spriets niet meer over het gezeik van een andere reu heen. Een beetje gênant, regelmaig laat ik me leeg lopen midden op de inrit van het huis waar ik mijn hele leven al woon, in Errup. Ik kan moeilijk ophouden en mijn poten lichten kan ik nauwelijks. Net als mijn baas heb ik wat last van slijtage cq. Artrose en als ik dan mot pisseh doe ik dat als een dame: door de benen zakken en lekker laten lopen. Vaak sta ik dan met mijn eigen poten in mijn eigen pis, da’s minder, want ik ruik nog wel goed maar ben niet vies van mijn eigen!

Oh ja, het was 18 oktober, gelukkig niet zo warm meer als op de 15en 16e in Xofraix ijdens het familieweekend ( wat een drukte zeg!). Hier, op de camping in Berguème ( Tenneville), waait het lekker, is het rusig en da’s wel waar een hond van houdt. Ik heb een heerlijk poezemandje in de caravan en als dan de vloerverwarming brandt is het soms te heet en wil ik dan buiten liggen op mijn geplasificeerde en gevoerde hondendeken maar vandaag heb ik geen keus. Mijn baas loopt heen en weer met rugzakken en mijn andere baasje zoekt allerlei lekkers bijeen en dan gebeurt het: “Ik mot aan de riem en denk: het zal toch niet waar weze!” Alweer wandelen, waarom eigenlijk, ik zie toch niets en zie ook de lol er niet meer van in. Als mijn baas begint te trekken blijft niets anders over dan maar gewoon meehobbelen. Ik mot mee en kan eigenlijk niet meer begrijpen wat mijn bazen nou zo leuk vinden aan wandelen. Er valt toch niets te zien in die donkere sille bossen?

Halverwege de afmattende klimtocht dacht mijn bazin weer eens leuk te zijn. Langs de pad stond een paddenstoel gelijk als unne fallus, ge weet wel, gelijk als unne piemel met een zwart eikeltje. Mijn baas zei nog tegen zijn vrouwtje: blijf er vanaf! Ze volgde het commando op maar toen begon het vrouwtje allerlei kreten uit te roepen en allerlei handgebaren te maken. Ik kon niet anders als mijn bazinnetje op te volgen want ik hoor best nog wel wat en zie ook nog wel wat ook al zeggen ze dat het gedaan is met me. Okee, ik wordt gestuurd naar de kant van de weg en de riching is een hoop bomen wat een bos blijkt te zijn. Zover ben ik niet gekomen, ik loop just met munnen neus tegen het eikeltje en ruik een intense sinklucht. Mijn bazinnetje hoor ik dan lache en dit kan er echt niet bij me in. Er moet flink gepoetst worden nu tot mijn bek er zeer van doet en ik zal nu al blafe: “De volgende keer ga ik niet meer mee!” Ennnnnnnn wat betreft munne baas, als ge denkt hij zakt ook regelmatig door de bene, ik zie hem nog regelmaig staande pissehh dus aan hem mankeert niets!

Met blaffende groeten, Tommie