IMGP0460xd

Een beetje leuk klonk het wel, deze oproep om mee te doen aan de Rallye de la Cure. Maar het zag er wel weer wild uit op de flyer, dus ik dacht maar niet mee te gaan. Toch valt dat wel mee had Mark me verzekerd. Het idee van een rallye waar veeelen aan mee doen, waarvan diegene wint die het dichtste bij een gestelde GEHEIME tijd de tocht vaart stond me wel aan. Dus toch maar mee dan, en hopen op mooi weer. Wim, Mark en ik togen op vrijdagmiddag richting Frankrijk. Met de gps, zonder tolwegen en na een heerlijk maaltje couscous kwamen we na een uurtje of 11 in het donker aan op de plaats van bestemming. Niet wetende waar alles precies plaats zou vinden zijn we op een veldje van een campping beland. Tentje in de regen opgezet en in ons bed gedoken.

Volgende dag bleek het een gewoon parkeerterrein veld te zijn waar we op stonden, vandaar de minimale (lees 1 dixie-wc voor zo’n 80 man) sanitaire voorzieningen die we aantroffen. Gelukkig konden we in het restaurant ook naar ‘la toilet’. Bleek dat alles van dit weekendgebeuren op de plek plaatsvond bij het veld waar wij ons die nacht hadden gesetteld, dus maar blijven staan hier. Ingeschreven, er waren zo ongeveer 340 inschrijvingen! Geen idee hadden ze dat de NKB pasjes niet echt wedstrijdpasjes waren, maar Mark was overtuigend genoeg met zijn wedstrijdpas, dat Wim en ik ook gewoon als pasjeshouder ingeschreven werden. Ook de na-inschrijving werd ons niet aangerekend, dus dat viel weer reuze mee in de prijs! Misschien waren ze zo overdonderd dat we uit Nederland kwamen (da’s een end zeg!), dat ze alles voor lief namen.

Daarna toch maar de kano in, ook was het weer niet denderend (nou ja, vlgs mij was ik de enige die daar last van had). Water genoeg, ze laten water door uit het meer. Bovendien had het flink geregend, en was het water uitzonderlijk hoog, vernamen we later van de organisator. Heb ik weer: dus toch weer wilder dan dat mijn bedoeling was!!! Maar toch maar ingestapt. Wat een drukte, vele Fransen en Belgen zagen deze tocht wel zitten dus. We zijn meteen ná de waterval ingestapt. Mark ging er wel vanaf, en Wim en ik keken van onderaf hoe Mark naar beneden stortte. Cool! En na een stuk rustige maar heel erg mooie rivier begonnen de eerste versnellingen. Wauw, het eerste verval toch maar even omdragen vandaag (ik alleen dan), kijk morgen wel weer opnieuw. Hierna flink wat golfslag, en ja hoor, floeps – om! Wat een warm water! Maar door de hoge waterstand duurde het toch nog een heel eind voordat alles aan de kant was. Een eindje verder werd het iets rustiger en zijn we tot aan de camping gevaren. Leuk! De regen was nu af en toe gestopt. Ik heb me ongekleed, Mark en Wim wilden nog het verdere stuk naar beneden varen. Mooi, konden ze me mooi vertellen hoe wild of dat dat was, voor de volgende dag… Het eindpunt was wederom een mooie plek, wel wat krapjes met de vele auto’s. Het trajectje was niet meer zo wild als daarvoor. Goed zo. Nog even naar de standjes gekeken die kanomaterialen bij zich hadden, boeken over rivieren etc.

’s Avonds te voet naar het dorp in de buurt voor de ‘Pasta Party’. Een hele zaal met lange rijen gedekte tafels waar je voorzien werd van een voorafje: een glaasje rosé. Lekker! Het was een gezellige boel, zo’n 80 man/vrouw/kind schat ik. Maar er was geen bal van te verstaan: het waren zowat allemaal Fransen. En die spreken Frans! Na een toast door een echt fransman-type (hoe kan het!) kon iedereen langs de kok lopen en een bordje spaghetti met saus, kaas en stokbrood komen halen. Lekker hoor! Ook De organisator had op een gegeven moment door dat we de drie Hollanders waren (de enigen dus) en kwam even naar ons toe. Op zijn Engels (zweten voor een fransman!) kwam hij effe kletsen. We maakten meteen van de gelegenheid gebruik om te kijken of er vervoer geregeld kon worden, gezien we zelf maar met één auto waren. Werd voor gezorgd als we zouden laten weten wanneer. Super! Na deze gezellige, en warme en droge avond (binnen dan) zijn we weer tent/bus waarts gekeerd en hebben weer lekker geslapen.

De Rallye de volgende dag was qua weer beter. Drukte van belang vlak voor de start bij de waterval. Een ‘drop’ waarvan je ongeveer meteen in het keerwater terecht kwam Was er niet diep, het water was niet koud. Een klein eindje verder werd je voor de start ‘opgeschreven’. Het zelfde tochtje nog een keer, op het zelfde mooie water, mogelijk met nog meer water dan gisteren. Mijn omdragen was dan ook een stukje langer geworden, maar reddingsactiviteiten waren dus niet nodig. Mark en Wim hebben naar hartelust een paar stukken 2x gevaren. Heerlijke golven en op het einde op een prachtige plek in het bos was het einde. Iedereen had plezier, er was koffie, thee en peperkoek met chocolade erop voor iedere deelnemer.

Echt alles was super verzorgd. Het beugelsysteem op de auto van Wim voor de kano’s trok toch veel bekijks. Maar ja, op zijn Frans he! De prijsuitreiking aan het einde van de middag was druk bezocht. Als allereerste ging er de prijs uit voor de club die van het verste weg gekomen was: den 3 Hollanders! Verder nog vele leuke en mooie prijzen uitgedeeld. De kano’s gingen naar de club die gemiddeld het dichtste bij de gestelde geheime tijd zat, en naar een individu die er het dichtste bij zat. Hier waren wij niet bij, helaas. Alhoewel ik niet weet of het er nog wel bij zou passen, nog een boot op de bus van Wim.

Al met al een leuk weekend, ZEKER aan te raden om met wat meer clubleden (hoor je ook wat anders dan Frans!!) nog eens te doen. Vanwege de afstand is een weekend net wat kort, een dagje erbij zou wat relaxter zijn. De omgeving is hier erg mooi, dus ook niet kanoërs kunnen hier hun hart ophalen. En vlgs mij kun je ook langs het hele rallye-traject dicht langs de rivier wandelen. Dus leden, hou in je agenda eind september 2011 vast een paar dagen vrij hiervoor. DOEN!