Op 16 september was het weer zo ver, de wedstrijd bij de HWC. In de ochtend gingen we zoals gewoonlijk eerst even trainen. Dat was dan wat minder om het parcours te leren kennen maar meer om goed van de schans af te komen. Want de schans bij de HWC is niet een normale schans. Het is een schans die zo steil is dat er achterpunten waren afgebroken tijdens de training van de dag ervoor. Na een tijdje begon de wedstrijd, eerst mochten ik, Willem en Joris tellen op de stijger midden in het kanaal. Toen we daar zaten en dachten dat de eerste run was afgelopen werd er omgeroepen dat de finish kapot was en gemaakt moest worden, dat betekende dus dat we nog een kwartier langer moesten wachten.

Toen de run eindelijk was afgelopen was ik aan de beurt. Mijn eerste run ging wat minder omdat ik te haastig had gevaren en teveel tikkers had gemaakt, mijn tweede run ging iets beter maar niet veel omdat ik te veel erop had gelet dat ik geen tikkers maakte en daardoor dus niet door vaarde. Na de tweede run begon het ploegen. Willem, Joris en ik zaten in een team. Het ging heel even goed, maar ik wou een poortje s op doen. Toen ik dat had gedaan en mijn dufecue (of hoe je het ook wil schijven ) inzette ging het mis. Omdat ik het poortje s deed en niet normaal op kwam ik onder de stijger terecht. Mijn rechter peddelblad zat tegen de stijger aan en mijn linker in het water. Doordat ik dat op dat moment niet door had duwde ik mezelf per ongeluk, maar omdat ik al heel de dag bezig was, was ik te moe om te eskimoteren. Dus na een zwempartij naar land en weer in mijn boot zijn ingestapt hadden we het parcours toch uitgevaren. Uiteindelijk kregen we toch nog een zilveren medaille omdat er maar twee ploegen mee deden in de klassen. Op zich was het toch nog wel een leuke dag, maar had beter gekund.