Op een mooie zonnige ochtend vertrokken we naar het beroemde Lippstadt. Beroemd; jazeker, daar wordt al jaren de befaamde kanoslalom sprint gevaren. Klinkt bekend maar dat is het ook want onze eigen HKC sprint is hier van afgeleid, daar kom ik zo even op terug. De fanatieke slalom groep bestond uit Willem, Joris, Mouhriz, Bart en ikzelf. Voor Bart was het extra spannend, omdat het zijn eerste keer was.

Nadat we de startnummers hadden opgehaald gingen we trainen. Eerst even op het sprint parcours gevaren; ook hier bleek dat zelfs de ervaren Duitsers last hebben van het peddel-over-het-doek gooien… Voormalig wereld- en Europees kampioen Fabian Dörfler lukte het tot 2 keer toe niet. Nadat we het allemaal redelijk onder de knie hadden zijn we nog even stroomafwaarts gevaren om daar te trainen op het wildwater baantje dat daar ligt. Heel uitdagend omdat het water zeer onconstant is: overal paddenstoelen en kolkende/golvende keerwaters. Ook heb je er een mooi surfgolfje; daar hebben we lange tijd doorgebracht met elkaar uit de golf duwen, samen surfen en vooral de twee ‘kleintjes’ (Bart is groter dan Willem en ik:-)) veel geleerd.

’s Middags was het dan eindelijk zo ver. De eerste ronde was een kwalificatie ronde en iedereen was sowieso door. Toen was het tijd voor het avond eten; gratis McDonalds, daarna nog even onszelf wat flinke blessures aan de knie, schouder, pols en nek gebotst in de botsauto’s. Ook dat was een groot succes. Na de pauze waren we weer door omdat er veel Duitsers niet gestart waren. Daarna vielen er helaas een paar Nederlanders af, maar ik denk dat ik met recht kan zeggen dat het bijna een Nederlandse wedstrijd was; de helft van de deelnemers was Nederlands. Het deelnemersaantal vond ikzelf wat tegenvallen, nog geen 50.

Al met al hebben we een hele gezellige dag gehad met zijn vijven, volgende keer met 2 auto’s! Voor mij als organisatie van de HKC sprint heb ik natuurlijk ook even de vergelijking gemaakt om te kijken hoe deze er voor staat. Ik vind dat onze sprint toch nog best wat minder groot is als de Lippstadt sprint. Dit komt grotendeels omdat de sprint in Duitsland al zo lang wordt georganiseerd en het daarom een begrip is geworden in kanoslalom land. Ook hebben ze veel meer deelnemers (waar het totale prijzengeld van €3000,- grotendeels de oorzaak van is) maar ik vond zelf dat qua organisatie wij niet heel veel onderdoen voor de sprint. Zeker niet qua entourage, want wij hadden zeker weten meer decibels aan geluid en Watts aan licht. Doorgroeien dus!